|
جعفر ابن ابي طالب عليهم السلام
مشهور
به جعفر طيار(س) ،برادر امير المومنين علي
عليه السلام ، بسيار مورد علاقه و محبت رسول
خدا صلي الله عليه و آله و سلم و از كساني
بود كه در همان اوايل دعوت اسلام ،مسلمان
گرديد.
هجرت به حبشه :
در
سال پنجم بعثت كه آزار و اذيت هاي كفار و
شكنجه هاي آنان نسبت به مسلمانان فزوني گرفت و
آنان را به ستوه آورد، گروهي ازمسلمانان به
حضور رسول خدا(ص) آمده و اجازه خواستند تا به
شهر و ديار ديگري بروند ، حضرت به آنان اجازه
داد كه به سرزمين حبشه هجرت كنند. زيرا اهل
حبشه از اهل كتاب و مسيحي بودند.در این هجرت ،
جعفر ابن ابي طالب (س) بعنوان سرپرست
مسلمانان و بزرگ آنان ، به همراه همسرش اسماء
بنت عميس حضور داشتند و داستان دفاع او از
اسلام و مسلمين در مقابل نجاشي پادشاه حبشه
و پاسخ هاي مستدل وی موجب شد. نجاشی مسلمان
گرددو فرستاده كفار قريش (عمروعاص) كه بمنظور
تحريك نجاشي براي اخراج مسلمين به حبشه آمده
بود. ،مايوس و سرخورده از حبشه خارج شود، در
كتب تاريخي موجود است.
روايتي در فضيلت حضرت جعفرطیار(س)
از حضرت رسول صلي
الله عليه وسلم روايت شده : مردم از درختهاي
مختلفي خلق شده اند ولي من و جعفر از يك درخت
خلق شده ايم .
بازگشت حضرت جعفرطیار (س) از حبشه
در سال هفتم هجرت
و هنگام غزوه خيبر و فتح آن ،جعفر ابن ابي
طالب (س) بهمراه همسرو فرزندانش و مسلماناني
كه به حبشه هجرت كرده بودند مراجعت نمود و در
روز فتح خيبر به حضور پيامبر اكرم(ص) رسيدند
در روایت آمده است ،حضرت دوازه گام به استقبال
جعفر رفتند و از ديدار اوشادمان گشتند و
فرمودند : نمي دانم از فتح خيبر شاد باشم يا
از ديدار جعفر و اين كلام رسول خدا (ص) عظمت
حضرت جعفر(س) را نشان مي دهد ودر بيان
جايگاه رفيع ايشان نزد پيامبر همين بس كه
پيامبر (ص) نماز ي را به وي آموختند كه به
نماز جعفر طيار(س) مشهور است .
جعفر طيار(س) از
پيشگامان در راه اسلام و از مجاهدان راه خدا
بود ،جود و بخشش او سبب شده بود كه مردم او را
پدر مستمندان بنامند..خداي تبارك و تعالي در
حبشه پسري به او عطا كرد كه نامش را عبدالله
گذاشت و حضرت زينب در سن يازده سالگي به
ازدواج عبدالله ابن جعفر در آمد ند،اما اين
ازدواج با شرايطي انجام شد از جمله آنكه هر
گاه ابا عبدالله (ع) اراده سفر داشتند زينب
(س) نيز بايد همسفر او باشد .
نحوه شهادت حضرت جعفر(س) و روايت مشهور
پيامبر (ص)
:
در سال هشتم هجري
حضرت جعفر طيار(س) از جانب رسول خدا(ص)
فرمانده سپاهي شد و به جانب موته از نواحي شام
حركت كرد . در جنگ موته از جنگ هاي بزرگ اسلام
كه نيروي دشمن 30 تا 40 هزار نفر بودند و
نيروي اسلام 3 هزار نفر بيشتر نبودند جنگ شرو
ع شد، وي در جنگ دست چپ و راست خود را از دست
دا د و حدود 70 تير از گلو تا ناف به ایشان
اصابت کرد .
عبدالله بن عمر
گفت : من همراه او بودم وزماني كه هنوز رمقي
داشت وي را به زير خيمه بردم ولي چشمش بسته
بود، من فهميدم خيلي تشنه است به او گفتم آب
ميل داري فرمود: اين آب را بالاي سرم نگهدار
تا موقع اذان اگر زنده بودم مي خورم ، اگر هم
زنده نما نم با لب تشنه به پيشگاه خداوند مي
روم. وبه آرزوي خود رسيد و در لحظه شهادت با
زبان روزه به لقاءالله شتافتند .
پيامبر(ص) در باره اش فرمود : جعفر با دو
بال بهشتي در بهشت پرواز مي كند.
منبع :منتهي الامال ج 1
|
